Amazing Grace

Pas zag ik een foto op Facebook voorbijkomen van een gezin met hun pasgedoopte kindje, prachtig om dit te delen. Het geeft stof tot nadenken, waarom doen we dit eigenlijk? Uit traditie of omdat we laten zien dat God een belangrijke plaats heeft in de opvoeding? Ook daarna als jongvolwassenen zelf keuzes gaan maken blijft de doop onuitwisbaar. Maken wij een belofte aan God? Dat geeft verplichtingen, want laten we eerlijk zijn, dat is maar niet een taak om je kinderen christelijk op te voeden tot gelovigen en liefst ook nog in het voetspoor der vaderen. Hangt alles van ouders af?

Gelukkig niet! De doop is ook een belofte van God aan ons, Hij weet ook wel dat wij in alles tekort schieten. Maar waar onze kinderen ook zijn en wat ze ook doen, God beloofd dat Hij er altijd zal zijn. En niet om te bespioneren en te straffen, maar wachtend tot ze hun hand uitstrekken naar Hem.
God dwingt niemand om te geloven. Geloof jij niet in God? Hij gelooft wel in jou!

Geldt dit dan alleen als je gedoopt bent?
Gelukkig niet!
Ik heb iemand ontmoet die niet gelovig is opgevoed. Op een gegeven moment na moeilijke omstandigheden kwam hij in de problemen. En ongevraagd kwam God in zijn leven. Door gesprekken met een hulpverlener hoorde hij voor het eerst over de oneindige liefde van God voor iedereen, dus ook voor hem.
En nu mag hij getuigen, God houdt ook van mij, ik wist het niet, maar nu wel.
Amazing Grace!