pastorale paardencoaching

Het begin

Vandaag 15 november 2019 start ik met een prachtig verhaal, Wim Grandia preekte hierover tijdens het Eva-weekend en ik deel met jullie wat ik er van opgestoken heb.

De verloren zoon Lukas 15: 11-32

Voor wie dit verhaal niet kent en geen bijbel leest is het makkelijk te googelen en zeker de moeite waard om te lezen want ook als je niet gelooft zul je misschien jezelf in een van de personen herkennen.

De vader die vol liefde zijn zoon omarmt die jaren weg was, de jongste zoon die zijn erfenis verbrast heeft en met hangende pootjes terugkomt. De oudste zoon, de braverd zal ik maar zeggen, de verantwoordelijke, degene die nooit buiten de lijntjes kleurt en in het gareel loopt. Hij denkt bij zichzelf, allemaal leuk dat terugkomen maar dat feest dat hoeft niet voorlopig, eerst maar eens flink boete doen die jongste. Dit verhaal is als een spiegel, in wie herken jij jezelf?

Zijn wij niet vaak als die oudste zoon? als iemand echt spijt heeft en terugkeert van zijn misstap, zeggen wij dan niet snel oké dat is mooi dat je spijt hebt maar pas na een bepaalde  periode mag je terugkomen en een feest??? Ja kom nou je mag blij zijn dat we je überhaupt weer toelaten in ons leven. Dit is geen verhaal om tekort te doen aan slachtoffers.

Het gaat over een zoon die zijn ouders en familie verliet en de hele erfenis heeft opgemaakt aan zuipen en vrouwen, vervolgens toen alles op was en hij zijn zogenaamde vrienden kwijt was in de goot terecht kwam en tot inkeer kwam.

Ik ben bij mezelf gaan denken, laat mij nooit een oudste zoon zijn en de Vader in de weg lopen die klaarstaat met open armen.

Wat heeft dit met paardencoaching te maken zul je denken, nou alles!

Onze pony’s en ik mogen jouw persoonlijke groei niet in de weg staan, wij oordelen en veroordelen hier niet!

Onze missie is een wegwijzer te zijn, een bankje onderweg waar je kan rusten op jouw levenspad om vervolgens met moed en inzichten verder te kunnen.