Huppelen

Als vrijwilliger kom ik regelmatig in een justitiële inrichting. Ik mag daar deelnemen aan de zondagse diensten. Dit doen we met een team van vrijwilligers. Wat opvalt is dat jongeren  na de dienst anders weggaan als ze gekomen zijn. Sommigen komen letterlijk schoorvoetend binnen, als de dienst vordert komen ze los en wat ze dan vertellen en getuigen raakt me vaak in het hart. Als ze teruglopen naar de groep is de sfeer totaal anders, ze huppelen en zingen door de gangen!

Hoe is dat met ons? Komen wij schoorvoetend de kerk in, worden wij gevuld met Gods liefde waardoor we huppelend en zingend de kerk uitgaan? Hebben wij 10.000 redenen op onze playlist? Is er verschil tussen ons en de mensen die achter gesloten deuren verblijven? Als ik na de dienst het hek achter me hoor dichtklappen voel ik altijd een soort ontlading, VRIJ! Hoe vrij ben jij! In de kerk, in je familie, op je werk en bij je vrienden? Vaak gaan mensen blij naar huis  na de coaching, opgeladen, getroost en met nieuwe inzichten. Soms is de confrontatie moeilijk en is huppelen niet aan de orde. Toch is dat wel ons uiteindelijke doel, leren huppelen, worden als een kind.